Ο έπαινος πρέπει να είναι συγκεκριμένος και ανάλογος προς το αντικείμενο. Γενικός και αφηρημένος έπαινος αφήνει το παιδί να αναρωτιέται για ποιο πράγμα επαινέθηκε. Το να πούμε σε ένα παιδί που μας βοήθησε στην τακτοποίηση της βιβλιοθήκης : «Είσαι καλό παιδί σήμερα» για να έχει αποτέλεσμα μπορεί να ειπωθεί ως : «Τα βιβλία είναι όλα στη θέση τους τώρα. Θα είναι εύκολο να βρούμε όλοι αυτό που θέλουμε. Ήταν δύσκολο, αλλά τα κατάφερες. Σ’ ευχαριστώ.»
Όσο για την κριτική, πρέπει να κατευθύνεται μόνο στη συμπεριφορά του παιδιού, ποτέ στο ίδιο το παιδί. Μπορούμε να πούμε: «Χτύπησες τον αδερφό σου. Είμαι θυμωμένος γι’ αυτό» αντί για «Είσαι το πιο κακομαθημένο παιδί που έχω γνωρίσει». Κανένας καλός σκοπός δεν εξυπηρετείται κάνοντας επίθεση στην αυτοεκτίμηση ενός παιδιού.
Οι προσδοκίες που έχουμε για τα παιδιά μας πρέπει να συμβαδίζουν με το επίπεδο της ανάπτυξής τους και των μοναδικών γνωρισμάτων τους. Το να κάνω λάθη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας της μάθησης. Λέγοντας στο παιδί μας ανυπόμονα «Άσε με να το κάνω εγώ» σαμποτάρουμε την ελευθερία του να προσπαθήσει και να μάθει.
Αποτελεσματικός γονιός είναι αυτός που λέει αυτό που εννοεί και εννοεί αυτό που λέει,  που δεν τιμωρεί σήμερα μια συμπεριφορά που αγνοήθηκε ή και επιβραβεύτηκε χθες, που έχει συναισθηματική ζωή σταθερή και προβλέψιμη, που εφαρμόζει αυτά που λέει, που παραδέχεται τα λάθη του και ζητάει συγγνώμη, που ενισχύει αντί να αποθαρρύνει, που δίνει εξηγήσεις και όχι εντολές, που προτιμά να τον εμπιστεύονται παρά να τον φοβούνται.


Τα παιδιά δεν επιθυμούν απεριόριστη ελευθερία. Χρειάζονται όρια και αισθάνονται άγχος όταν αυτά δεν υπάρχουν. Έχουν ανάγκη να γνωρίζουν ότι κάποιος κρατάει το τιμόνι του αεροπλάνου.
Είμαι μητέρα και δασκάλα. Βλέποντας το σπουδαίο ρόλο της στην πορεία της υγιούς ανάπτυξης ένιωσα την ανάγκη να μεταφέρω την αυτοεκτίμηση, που διδάσκομαι δίπλα στην κ. Βίκυ Σίμου, στους μαθητές μου. Ένα από τα δώρα μου είναι ότι καταφέρνω να τη μεταφέρω στην κόρη μου και στον εαυτό μου. Διδάσκω αυτό που είμαι, αυτό που γίνομαι κι αυτό που θέλω να γίνω. Γιατί πάνω απ’ όλα η αυτοεκτίμηση είναι ένα ταξίδι ψυχής. Δεν υπάρχουν μυστικές συνταγές. Ο θετικός λόγος φέρνει την αποδοχή κι αυτή με τη σειρά της το κλίμα ασφάλειας που είναι απαραίτητο για να αποκαλυφθούμε και να ανθίσουμε. Θα ήθελα να τιμήσω τους μαθητές μου – που με τον τρόπο τους γίνονται και δάσκαλοί μου -  με ορισμένες φράσεις τους κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας του προγράμματος αυτοεκτίμησης στην τάξη:


«Θα σταματήσω να γελάω και να προσπαθώ να μεταδίδω θετική ενέργεια, όταν σταματήσουν τα κύματα στη θάλασσα»
«Η γνώση δεν είναι η αλφαβήτα και η ορθογραφία, αλλά η αυτογνωσία που βρίσκεται στην ψυχή και όχι στο μυαλό»
«Οι φόβοι μας είναι μαθήματα ζωής»
«Η χαρά είναι ενέργεια και δύναμη»
«Επιλέγω να γνωρίσω τον εαυτό μου»
«Η εξέλιξη δε σταματά ποτέ»
«Λέω καθαρά αυτό που θέλω χωρίς να φοβάμαι» 
«Μαθαίνω από τα λάθη μου»
«Στόχος + Πίστη = Μετατροπή»
«ΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ!!!»

Καμαρώνω γι’ αυτά τα παιδιά. Συνειδητοποιώ ότι αυτός που καταφέρνει να βελτιώσει έστω και λίγο τον εαυτό του, έχει μάθει πια το μηχανισμό της αλλαγής προς τη θετικότητα. Μήπως αυτή δεν είναι η διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι μας;
Η Βιρτζίνια Σατίρ, αυτή η σπουδαία ψυχοθεραπεύτρια, είπε: «Δεν είναι ντροπή να μην είσαι τέλειος γονιός. Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς. Το σημαντικό είναι να βελτιώνεσαι συνέχεια ως γονιός. Τα παιδιά σου νοιάζονται για την αλήθεια και όχι για την τελειότητα.»




Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Επικοινωνία

Τηλέφωνο - FAX : 2109627259

E-mail : info@europe-esteem.gr