ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ

Ακούγοντας τους γονείς, αυτό που αποκομίζει κανείς είναι: ανησυχία, απογοήτευση, θυμό, αγωνία, λύπη, φόβο. Παιδιά που μέχρι τώρα ήταν συνεργάσιμα, ξαφνικά επαναστατούν και γίνονται απότομα. Προσιτά μέχρι σήμερα παιδιά, τώρα μοιάζουν απόμακρα.  Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακούτε να λένε για παιδιά που κάποτε ήταν εύκολο να ελεγχθούν και που τώρα έχουν το πάνω χέρι.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Αυτοί οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους και θέλουν μια υγιή, λειτουργική σχέση μαζί τους. Γιατί τόσο πολλοί γονείς τρέμουν αυτή τη στιγμή στη ζωή των παιδιών τους; Και γιατί τόσο πολλές σχέσεις μεταξύ γονέων και παιδιών κλονίζονται σ’αυτό το στάδιο του παιχνιδιού;
Τα παραπάνω παραδείγματα επιδέχονται μια ποικιλία χειρισμών όπου η τοποθέτηση ορίων μπορεί να υπεισέλθει στη σχέση. Όριο θεωρείται οτιδήποτε θέτει κάποιον περιορισμό και είναι σημαντικό για μια σωστή σχέση. Τα όρια αντιπροσωπεύουν τους όρους κάτω από τους οποίους συμμετέχουμε ή συνεχίζουμε να συμμετέχουμε σε κάποια δραστηριότητα: «Θα σε πάω να παίξεις, μόλις καθαρίσεις το δωμάτιό σου». Ή μπορεί να αντιπροσωπεύουν τους όρους κάτω από τους οποίους επιτρέπεται, στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό, να λάβει χώρα ή να συνεχιστεί κάποια δραστηριότητα: «Μπορείς να ξαναπάρεις το αυτοκίνητο το επόμενο σαββατοκύριακο, εφόσον το επιστρέψεις την ώρα που συμφωνήσαμε».

Το βιβλίο «ΓΟΝΕΙΣ ΕΦΗΒΟΙ ΚΑΙ ΟΡΙΑ’  ΠΩΣ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΕΤΕ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕ.ΣΕ
WWW.SIMOU-EQ.ORG
Email  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Είτε τα αποκαλούμε συγκυρίες είτε τα αποκαλούμε κανόνες, τα όρια είναι αυτά που χρησιμοποιούμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας στις σχέσεις μας με τους άλλους και ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να διατηρήσουμε σε κάποια τάξη και λογική στη ζωή μας. Όταν λείπουν τα όρια, μπορεί να κάνουμε μερικά τρελά πράγματα στους άλλους- να επιτρέψουμε στους άλλους να κάνουν τρελά πράγματα εις βάρος μας.
Σε πολλά παραδείγματα συγκρούσεων που οι γονείς μοιράστηκαν μαζί μου καταφέραμε να εντοπίσουμε την αιτία της διαμάχης στην έλλειψη ορίων κάπου. Ίσως οι γονείς απέτυχαν να θέσουν όρια, δεν κατάφεραν να διατηρήσουν ή να επιβάλουν τα όρια που είχαν συμφωνήσει ή παραβίασαν τα όρια ενός παιδιού. Όταν αναφερόμαστε στην ανάγκη ορίων, γονείς, εκπαιδευτικοί και σύμβουλοι ακόμα δεν είναι σίγουροι τι εννοούμε ακριβώς.
Επειδή τα όρια παραπέμπουν εμφανώς στη φροντίδα του εαυτού μας και επειδή η φροντίδα του εαυτούς μας είναι συνήθως έννοια άγνωστη στην κουλτούρα μας, αυτή η βασική τεχνική σε μια σχέση τείνει να εκπέσει εξαιτίας του τρόπου που μεγαλώσαμε και ανατραφήκαμε.

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΘΕΤΟΥΜΕ ΟΡΙΑ
Ελάχιστοι από μας διαθέτουν την πείρα να θέτουν όρια σε οποιονδήποτε και για κάποιο σοβαρό λόγο.
ΒΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΟΡΙΩΝ
•    Όταν ήσαστε μικροί, σας έλεγαν ότι οι ανάγκες των άλλων ήταν πιο σημαντικές από τις δικές σας;
•    Σας αντάμειβαν για τις θυσίες σας επειδή προσπαθούσατε να είστε αρεστοί στους άλλους;
•    Σας δίδαξαν να υπακούτε και, όταν δεν το κάνατε, σας ντρόπιαζαν, σας πλήγωναν ή σας τιμωρούσαν;
•    Σας μάλωσαν επειδή αμφισβητήσατε την εξουσία κάποιου;
•    Σας δίδαξαν να αποφεύγετε τις διαμάχες με οποιοδήποτε τίμημα;
•    Σας έλεγαν συχνά ότι ήσαστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα ή τις συμπεριφορές του άλλου;

Αν απαντήσατε στις περισσότερες ερωτήσεις ναι, το τίμημα ήταν η έννοια του εγώ, η βάση να θέτετε όρια. Σέβονταν την ιδιωτική σας ζωή; Αποδέχονταν το γεγονός ότι είχατε δικά σας συναισθήματα και γνώμες; Σας ενθάρρυναν να λύνετε τα προβλήματά σας και σας στήριζαν σ’ αυτή τη διαδικασία ή ήταν πάντα κάποιος εκεί να σας λέει τι να κάνετε; Μήπως φροντίζατε εσείς αποκλειστικά τον εαυτό σας ή άλλα μέλη της οικογενείας σας χωρίς να έχετε ουσιαστική βοήθεια; Κι αυτές οι εμπειρίες επίσης σας επηρέασαν, και έτσι δεν μάθατε που τελειώνετε εσείς και που αρχίζουν οι άλλοι.
Πως αντιδράτε συνήθως σε μια διαμάχη; Αν το μοντέλο που ακολουθείτε έχει σχέση με την εξέγερση ή την ενδοτικότητα, μάλλον δεν έχετε εξασκηθεί στο να θέτετε όρια.
Ως παιδί, μήπως είχατε κάποια εμπειρία που είχε σχέση με λεκτικό, σωματικό, συναισθηματικό ή σεξουαλικό βιασμό; Είναι δύσκολο  να θέτετε όρια όταν οποιοδήποτε μέρος του εαυτού σας συμπεριλαμβανομένης της αξιοπρέπειας και της αξίας σας έχει βιαστεί.
Προφανώς η τοποθέτηση ορίων δεν αποτελεί σύνηθες μέρος της εκπαίδευσης ενός παιδιού. Οι περισσότεροι από εμάς πάντως έχουμε ανατραφεί έτσι ώστε να μη θέτουμε όρια, για να αποφεύγουμε τις αρνητικές αντιδράσεις των άλλων. Η ικανότητα να θέτουμε όρια για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας αρχίζει όταν πιστέψουμε ότι ο «εαυτός» μας αξίζει να προστατευθεί. Αν έχουμε μάθει ότι η φροντίδα του εαυτού μας θα έχει ως αποτέλεσμα τη διαμάχη, την απόρριψη ή την εγκατάλειψη, τότε όποτε χρειαστεί να θέσουμε κάποιο όριο, προτιμούμε να το αποφύγουμε παρά να πάρουμε το ρίσκο.
Εκτός αυτού, οι περισσότεροι από μας έχουμε έλλειψη σωστών μοντέλων.  Στην πλειοψηφία τους, οι ενήλικες της ζωής μας ανήκουν συνήθως σε δύο κατηγορίες: στους θύτες ή στα θύματα.



Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Επικοινωνία

Τηλέφωνο - FAX : 2109627259

E-mail : info@europe-esteem.gr